In Amsterdam staat iRun instructor Marloes weer te popelen om de nieuwe deelnemers van de clinics op 10 maart 6 weken te laten zweten en ook vooral het plezier in lopen te laten beleven. Marloes legt uit waarom jij mee moet doen aan de iRun clinics:

Het is voor mij niet moeilijk een antwoord te geven op de vraag: ‘waarom moet je je opgeven voor de iRun clinic in maart?’
Ten eerste staat de zomer dan weer voor de deur en wie wilt er nou niet lekker in zijn vel zitten dan? Ten tweede: iRun is niet alleen goed voor je lichaam en geest, maar ook ongelooflijk leuk: niet alleen maar rennen afwisselen met wandelen, maar je doet ook spierversterkende oefeningen, loopscholingsoefeningen die je techniek bijbrengen en verbeteren en uiteraard een warming-up en cooling down. Voor je het weet is het uurtje in de buitenlucht voorbij. Je ruikt naar de lente, start je weekend in topconditie en maakt je lichaam zomerklaar! Na 6 lessen ben je klaar om op een verantwoorde manier zelf of met vrienden lekker verder te rennen. Want: hardlopen kan je overal! Als je nu nog niet overtuigd bent…..

Ervaring van iRunster Charlotte die deelneemt in Amsterdam
“Het is zaterdagochtend en om half 9 gaat de wekker. Best vroeg maar ik ben gelijk klaarwakker en voel me vol energie. Vandaag is mijn eerste clinic van iRun. Na een boterhammetje en een kop thee ga ik gekleed in mijn nieuwe loop-outfit op weg naar de winkel van Run2Day aan de Overtoom. Hier verzamelen we en zie ik de rest van de mensen die zich hebben opgegeven voor deze 6 weken durende clinic. Ieder heeft zo zijn eigen reden om mee te doen; de een om conditie op te bouwen, de ander om nieuwe mensen te ontmoeten en een derde omdat het vorige jaar goed bevallen was.

Ook ik heb mij opgegeven. Sinds ik 10 jaar geleden in Amsterdam ben gaan wonen, heb ik niet meer gesport; de stad bood mij andere, spannendere dingen om te doen. Nu heb deze dingen wel ontdekt en ik heb mij aangemeld voor iRun. Gewoon omdat ik het lekker vind om in de frisse ochtendlucht door het Vondelpark te rennen, om van de geoefende instructors meer te leren over een goede looptechniek en spelenderwijs conditie op te bouwen. Het rennen van bijvoorbeeld de Dam-tot-Dam heb ik mij nog niet tot doel gesteld, maar wie weet krijg ik de smaak te pakken en ga ik mij dit jaar opgeven. Eerst maar eens beginnen met het rennen van een rondje vondelpark.

De eerste clinic gaat prima. Ik merk dat de instructors weten waar ze mee bezig zijn en ik zin heb om aan de slag te gaan; warming-up, samen rennen met wat oefeningen tussendoor en voor ik het weet zijn we bezig met de cooling-down. Na een sportdrankje fiets ik terug naar mijn huis in de Jordaan en denk terug aan de clinic. Het was leuk om te doen en precies zoals ik het mij had voorgesteld: energiek, met enthousiasme en lekker sportief. De volgende dag ontvang ik een e-mailtje met daarin loopoefeningen waar ik zelf mee aan de slag kan voordat de volgende les is. Het ziet er goed en haalbaar uit en ik neem me voor die dinsdagavond naar het Vondelpark te gaan. De volgende dag heb ik een beetje spierpijn maar had ook niet anders verwacht na 10 jaar niets doen. Gelukkig gaat dit snel over en dinsdag ben ik dan ook in het vondelpark te vinden om de eerste loopoefening met het toegestuurde schema af te werken. Het rennen gaat lekker en het voelt ook goed: Yes, I run !.”

Aarzel niet langer en klik op : aanmelding iRun clinic Voorjaar

Dus we wilden graag een keer iRun afsluiten op een andere manier.

‘s Ochtends was het een beetje koud maar dat mocht de opkomst zeker niet drukken. Rond de 50 deelnemers stonden om 9:30 te springen om warm te lopen (letterlijk en figuurlijk). Na een korte warming up en wat oefeningen in de opkomende zon was het genieten van de prachtige natuur, zon en het hardlopen.

Iedereen liep op zijn of haar tempo 1 of 2 rondjes van ongeveer 2,5 km. Mooi om te zien dat de lopers “genieten” van het lopen. Niet te hard, niet te zacht, gewoon genieten.

Alle deelnemers ( foto boven) konden laten zien wat zij bereikt hadden tijdens de iRun clinic van 6 weken.

Wij als instructors ( foto hieronder) waren enorm trots op de prestaties en het was plezierig om te zien hoe alle deelnemers aan het genieten waren!

Zeker voor herhaling vatbaar. Januari is de volgende editie alweer! Doe jij dan ook mee?

‘Dat gaat ‘m dus niet worden’. Wie had gedacht dat uitgerekend deze woorden van een vage kennis mij het definitieve zetje zouden geven om me aan het hardlopen te krijgen? Begin april had ik me in een ambitieuze bui opgegeven voor de naderende Run2Day Ladies Damloop van 6,4 km op 18 september. Ik, die als het regent stiekem liever de bus pak dan de fiets. Ik, die anderen uitgebreid complimenteer met hun sportieve uitspattingen maar daar zelf nooit op te betrappen ben. Ik, die me verschuil achter de dooddoener dat sport gewoon niet zo ‘mijn ding’ is.

Ondanks mijn dappere inschrijving gebeurde er vier maanden lang niets. Af en toe klikte ik vol bewondering op het ‘like’ knopje op Facebook als een van mijn vrienden weer eens 8 km had hardgelopen (of 10 km, of, erger nog, 15 km). Maar verder dan het ontwikkelen van mijn computermuis-klikkende-spieren kwam ik niet. Tot die ene opmerking die, totaal onverwacht, de strijdlust in me aanwakkerde. ‘Dat gaat ‘m dus niet worden’? Moet jij eens opletten!

Het is inmiddels half augustus en een wonder is geschied. Misschien wel het achtste wereldwonder. Ik ben begonnen met hardlopen. Sterker nog, het loopvirus heeft in alle hevigheid toegeslagen. Gesterkt door de structurerende insteek van het iRun loopschema in combinatie met de wekelijkse trainingen, merk ik na 2 weken trouw lopen al hoe mijn conditie vooruit gaat (echt, geen reclamepraatje!). De zaterdagochtenden in het Vondelpark zijn gezellig en het lopen als groep werkt ontzettend motiverend. Bovendien zorgen de adviezen die we meekrijgen dat ik het lopen op een verstandige manier opbouw, zonder mezelf voorbij te rennen (wat in het geval van hardlopen misschien niet eens zo gek zou zijn).

Het is wel even wennen, zo’n beginnende verslaving. Gisteravond kwam ik thuis na een avondje theater. Het was bijna middernacht toen ik gapend de sleutel in mijn voordeurslot stak. Een blik in mijn slaapkamer deed me verlangen naar het moment dat ik mocht wegzakken in mijn zachte matras. Een blik op mijn hemelsblauwe Nikes op de deurmat stelde dat verlangen drie kwartier uit. De straat was stil, de avondlucht zwoel en mijn geluksgevoel oneindig groot. Renske de hardloper. Mede mogelijk gemaakt door iRun.

In januari van dit jaar ben ik begonnen met de allereerste iRun training. Dat ik nu drie keer per week m’n hardloopschoenen onder bind en me opmaak voor een 10km loop zegt eigenlijk alles…

Sport is heel belangrijk in mijn leven, altijd geweest, maar door tijdgebrek kon ik afgelopen jaar minder vaak sporten dan ik zou willen. Hardlopen is één van de weinige sporten die je kunt doen waar en wanneer je wilt en juist die sport past dus perfect in een druk leven. Maarja… Wat nu als je uitgerekend dat helemaal niet kunt? En erger nog, wat nu als je er daardoor helemaal geen plezier aan beleeft?

Precies de reden om me op te geven voor iRun. Ik had eerder wel gelopen, maar ik deed altijd maar wat. En dan bedoel ik ook ‘echt maar wat’; hetzelfde rondje, dezelfde sjok-snelheid, soms twee keer per week, meestal daarna weken weer niets. Inmiddels had ik al maanden geen rondje meer gelopen. Ik wist niet wat ik deed, maar vooral ook niet hoe ik het moest doen. Dat klinkt raar voor iemand die het grootste deel van haar leven tot nu toe had doorgebracht in de sport. Maar toch was het zo. De ene sport is de andere niet. En dus had ik geen flauw idee wat me te wachten stond toen ik voor de eerste training naar het Kralingse Bos in Rotterdam ging…

Lichtelijk onwennig en toch ook wel met enige zenuwen maakte ik m’n opwachting op de afgesproken plek. Pffff, wist ik zeker dat ik dit leuk ging vinden? Wist ik zeker dat dit me de basis, houvast en structuur ging brengen waar ik weer zo naar op zoek was? Ging ik hier echt leren lopen?

Na één training was het raak. Ik was gelijk verkocht, wat vond ik dit leuk! Het was zo anders dan zelf een beetje aanmodderen. Onze bevlogen trainster Wilma bracht vanaf het allereerste begin al haar motivatie en enthousiasme over op de groep. We leerden oefeningen, kregen loopscholing en we werden wijzer gemaakt op gebied van opbouw, voeding en herstel. En we werden aangespoord om doordeweeks netjes het ‘huiswerk’ te lopen.

Het Kralingse Bos in Rotterdam is een geweldige plek om hard te lopen en inmiddels heb ik er heel wat trainingen op zitten daar. We hebben trainingen gehad in het park, over het strandje, op de heuvels, de atletiekbaan, het grasveld en het fietspad. Duurtraining, interval en tempo’s. Juist die variatie maakt het voor mij heel aansprekend.

Het eerste doel was leren hardlopen. Het volgende doel was een 5km loop. En nu trainen we voor de 10km; over een maand is het al zo ver. Het volgende doel… stiekem ben ik daar ook alweer mee bezig. Dankzij iRun stel ik weer nieuwe sportieve doelen. En beter nog, het lopen is een vaste prik geworden in mijn weekindeling.

Het heeft mijn verwachtingen in ieder geval overtroffen. Want wat ik vooral vooraf niet had bedacht, is dat ik het nog wel eens heel erg leuk zou gaan vinden. Voor het eerst heb ik echt – maar dan ook écht – plezier in het lopen!

Help! Waar is mijn conditie gebleven? Na een kort sprintje, zat ik te hijgen en puffen in de trein. Na wat soul searching (voor zover dat gaat in de trein) kwam ik tot de onthutsende conclusie: Ik was een echte bankklever geworden. Ik deed wel braaf aan yoga, maar mijn conditie was er niet beter op geworden.

Na een aantal mislukte en halfhartige pogingen om het rennersinstinct in mij wakker te kussen, besloot ik dat het tijd was voor een meer drastische aanpak. Op internet zag ik dat iRun ook clinics verzorgt in het Julianapark om de hoek! Beter! Meteen meldde ik me aan. Om mezelf alvast te belonen voor deze dappere actie kocht ik een paar nieuwe kekke schoenen (best nog lastig, waarom zijn die hardloopschoenen allemaal zo lelijk?). Mentaal was ik nog niet klaar voor de rest van de outfit. Ik zag mezelf nog niet met rood aangelopen hoofd rondbanjeren door het park in een fijn strakzittend broekje. Mijn oude joggingbroek kon nog best wel.

Eerlijk gezegd zag ik er best tegen op om in een groep te gaan hardlopen. Zou ik wel mee kunnen komen? Of zou het een ouwebettenclubje zijn? Lichtelijk bezorgd liep ik zaterdagochtend naar de eerste iRun les. Gelukkig bleek het een toffe groep te zijn, met mensen met allerlei achtergronden. Hartstikke leuk! De eerste les ging hartstikke goed en ik heb meteen van alles opgestoken. Onze super profi instructrice Emma was ontzettend motiverend en het bleek echt stimulerend te zijn om met anderen te lopen. Beretrots liep ik de eerste zaterdag naar huis. Het was me gelukt!

Ondertussen gaat het echt lekker, doe ik braaf mijn trainingen en ga ik met veel plezier naar het Julianapark op zaterdagochtend. Die zaterdagen helpen me echt om weer een stapje verder te komen. Ik doe net even een stukje beter mijn krachtoefeningen, huppel net iets hoger met mijn knieën en vind het fijn dat je elkaar kunt motiveren om nog weer door te zetten. Ik geniet van dit buitenspelen. Laat die lente maar komen! En misschien ga ik straks zelfs voor zo’n strak broekje!

‘Sinds ik met iRun meedoe gaat mijn conditie met sprongen vooruit. De locatie bij kasteel Groeneveld in Baarn, midden in het bos, is prachtig! Door de instructies op diverse locaties rondom het kasteel weet ik steeds meer paadjes te vinden. Het trainen doordeweeks gaat heel goed. Het opbouwschema is duidelijk en realiseerbaar.

Ik was door de zorg voor 2 kleine kinderen vergeten hoe leuk ik sportief bezig zijn in de buitenlucht vind. Dus ben ik blij dat ik met mijn vriendin Caroline me heb opgegeven voor iRun. Het is heerlijk om zo fit het voorjaar in te gaan. Met een groep trainen schept een band, met name als je hoort dat iedereen spierpijn heeft gehad. De techniekoefeningen zijn leerzaam maar zeker niet eenvoudig! Kaatsen vind ik het moeilijkste maar oefening baart kunst!

Afgelopen zaterdag deden we ook een leuke oefening die niet zo eenvoudig bleek te zijn. Inschatten hoe je 30 seconden wegrent en dezelfde afstand terug moet afleggen in 20 seconden door op de juiste wijze te versnellen. We waren opgesplitst in 4 groepjes maar niemand was op tijd terug! Sneller terugrennen was erg pittig.

Mijn doel is blijven hardlopen en af en toe meedoen aan een leuke sponsorloop of de Marikenloop. Ach en na iPad, iPod en een nieuw strijkijzer (iRon) past iRun mooi in het rijtje.’

‘Al een paar jaar begin ik in de lente vol goede moed aan het opbouwschema om hard te gaan lopen. Langzaamaan beginnen en dan toewerken naar een half uur lopen. Lekker vanuit m’n eigen huis, in de frisse buitenlucht, daar kan geen sportschool tegenop. Maar tja, elk jaar weer kom ik niet verder dan een kwartier. Dat ligt niet aan m’n conditie, die is prima. Want na dat kwartier kan ik nog uren wandelen. Tijd dus om het eens op een andere manier aan te pakken. Maar op zaterdagochtend? Met een groepje? In een park aan de andere kant van de stad? Ach, vooruit, het is maar zes keer, dus als het niet bevalt…

De derde training is achter de rug en het bevalt prima. Hardlopen in een groepje is namelijk enorm stimulerend. Met elkaar kletsend heb je niet eens in de gaten dat je al weer vijf minuten aan het lopen bent. Alhoewel dat ook komt door de enthousiaste begeleiding. iRun instructors Onno, Paulien en Peter-Jelle zijn zelf zo oprecht enthousiast over hardlopen, dat werkt gewoon aanstekelijk.

De eerste week was meteen mijn vuurdoop. De dag na de eerste, zonnige training in het Griftpark vertrok ik voor een weekje naar Madrid. Waar ik dus wél twee keer moest trainen. Wat een goeie manier om een stad te leren kennen! ‘s Ochtends vroeg een park op zoeken (tip: loop gewoon achter al die andere hardlopers aan, die zijn vast op weg naar een fijn park) en daar de stad wakker zien worden. Het voelt alsof je er woont. En wat voelt het heerlijk, de rest van de dag!

De opbouw van deze eerste week is heel erg rustig, de eerste dag met 6 keer twee minuten lopen. Maar de trainers blijven ons maar waarschuwen: nooit te snel opbouwen, dan krijg je juist blessures. En niet te snel lopen, het gaat niet om het tempo. Vooral dat laatste probeer ik toe te passen als ik in mijn eentje loop, veel rustiger lopen dan ik vroeger deed.

De tweede week scheen alweer het zonnetje. Dat maakt het natuurlijk extra prettig zo ’s ochtends vroeg in het park. Na de warming-up liepen we weer in een lange slinger rondjes door het park. Af en toe ‘lussend’ om de achterste lopers weer op te pikken zie je zo het hele park. De week erna heb ik door omstandigheden maar tijd om één keer zelf te trainen, jammer.

Afgelopen zaterdag begon de derde trainingsweek in de winkel, met een fysiotherapeut die over hardloopblessures vertelde. Daarna hebben we midden in de stad, in het Zocherplantsoen gelopen, drie keer vijf minuten. De trainingen door de week gingen ook prima, vooral de tweede waarbij we vijf keer vier minuten moesten lopen. Ik liep één keer zelfs per ongeluk veel te lang door omdat het zo lekker ging en ik vergat op de tijd te letten. En dat is nou precies waarom ik het doe, gedachteloos lekker buiten lopen in het park. En je daarna fantastisch voelen!’

‘Het is zaterdagochtend en om half 9 gaat de wekker. Best vroeg maar ik ben gelijk klaarwakker en voel me vol energie. Vandaag is mijn eerste clinic van iRun. Na een boterhammetje en een kop thee ga ik gekleed in mijn nieuwe loop-outfit op weg naar de winkel van Run2Day aan de Overtoom. Hier verzamelen we en zie ik de rest van de mensen die zich hebben opgegeven voor deze 6 weken durende clinic. Ieder heeft zo z’n eigen reden om mee te doen; de een om conditie op te bouwen, de ander om nieuwe mensen te ontmoeten en een derde omdat het vorige jaar goed bevallen was.

Ook ik heb mij opgegeven. Sinds ik 10 jaar geleden in Amsterdam ben gaan wonen, heb ik niet meer gesport; de stad bood mij andere, spannendere dingen om te doen. Nu heb deze dingen wel ontdekt en ik heb mij aangemeld voor iRun. Gewoon omdat ik het lekker vind om in de frisse ochtendlucht door het vondelpark te rennen, om van de geoefende instructors meer te leren over een goede looptechniek en spelenderwijs conditie op te bouwen. Het rennen van bijvoorbeeld de dam-tot-dam heb ik mij nog niet tot doel gesteld, maar wie weet krijg ik de smaak te pakken en ga ik mij dit jaar opgeven. Eerst maar eens beginnen met het rennen van een rondje vondelpark.

De eerste clinic gaat prima. Ik merk dat de instructors weten waar ze mee bezig zijn en ik zin heb om aan de slag te gaan; warming-up, samen rennen met wat oefeningen tussendoor en voor ik het weet zijn we bezig met de cooling-down. Na een sportdrankje fiets ik terug naar mijn huis in de Jordaan en denk terug aan de clinic. Het was leuk om te doen en precies zoals ik het mij had voorgesteld: energiek, met enthousiasme en lekker sportief. De volgende dag ontvang ik een e-mailtje met daarin loopoefeningen waar ik zelf mee aan de slag kan voordat de volgende les is. Het ziet er goed en haalbaar uit en ik neem me voor die dinsdagavond naar het Vondelpark te gaan. De volgende dag heb ik een beetje spierpijn maar had ook niet anders verwacht na 10 jaar niets doen. Gelukkig gaat dit snel over en dinsdag ben ik dan ook in het vondelpark te vinden om de eerste loopoefening met de Run2Day MP3-speler te volgen. Relaxte muziek met daarin signalen die aangeven wanneer je mag gaan lopen wanneer je weer moet gaan rennen. Het rennen gaat lekker en het voelt ook goed: Yes, I run!’